Το «Flúga» (που στα αρχαία σκανδιναβικά σημαίνει «Μύγα») είναι ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια του γαλλικού neofolk συγκροτήματος SKÁLD, το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά το 2018 ως single και συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο Vikings Chant (2019). Η μυθολογία πίσω από το τραγούδι βασίζεται στη σκανδιναβική μυθολογία και συγκεκριμένα στον μύθο για τη δημιουργία του
Mjöllnir, του σφυριού του Θορ. Η πλοκή ξεκινά όταν ο θεός Λόκι έβαλε στοίχημα με τα αδέλφια νάνους, τον Μπροκ και τον Σίντρι/Έιτρι, ότι δεν μπορούσαν να κατασκευάσουν αντικείμενα πιο υπέροχα από εκείνα των γιων του Ιβάλντι. Καθώς οι νάνοι δούλευαν στο αμόνι, ο Λόκι μεταμορφώθηκε σε μύγα και άρχισε να τους τσιμπάει για να τους αποσπάσει την προσοχή, ώστε να χάσει το στοίχημα. Παρά το γεγονός ότι η μύγα κατάφερε να τους τυφλώσει προσωρινά με ένα τσίμπημα στο βλέφαρο —με αποτέλεσμα η λαβή του Mjöllnir να βγει ελαττωματικά κοντή— το σφυρί παρέμεινε ένα από τα πιο ισχυρά όπλα των θεών. Σχετικά με τους στίχους και τη μουσική, οι στίχοι είναι γραμμένοι στα Αρχαία Σκανδιναβικά και λειτουργούν ως ένα ρυθμικό, σχεδόν τελετουργικό ξόρκι που επαναλαμβάνει τα ονόματα των δημιουργών και της μύγας, όπως στο σημείο Brokkr ok heitri και Ok Flúga, flúga, flúga. Μουσικά, το κομμάτι χαρακτηρίζεται από έντονα, tribal κρουστά, υπνωτικά φωνητικά από τη Justine Galmiche και τον Pierrick Valence, και τη χρήση παραδοσιακών μεσαιωνικών οργάνων όπως το nyckelharpa και το talharpa.Ολόκληρος ο μυθικός κύκλος για το πώς κατασκευάστηκε το σφυρί του Θορ, ο Mjöllnir, όπως περιγράφεται στα σκανδιναβικά έπη (και κυρίως στην Skáldskaparmál του Σνόρι Στούρλουσον), έχει ως εξής:Όλα ξεκίνησαν από μια απερισκεψία και μια κακόγουστη φάρσα του Λόκι. Ο θεός της εξαπάτησης είχε κόψει τα μακριά, χρυσά μαλλιά της θεάς Σιφ, της συζύγου του Θορ, καθαρά από ζήλεια ή καπρίτσιο. Όταν ο Θορ το έμαθε, έγινε έξαλλος, έπιασε τον Λόκι από τον λαιμό και ήταν έτοιμος να του σπάσει κάθε κόκκαλο στο σώμα. Ο τρομοκρατημένος Λόκι τον παρακάλεσε να τον αφήσει ελεύθερο, υποσχόμενος ότι θα ανέβει στο Σβαρτταλφχάιμ (Svartalfheim), το βασίλειο των νάνων, για να ζητήσει από τους διάσημους τεχνίτες, τους γιους του Ιβάλντι, να φτιάξουν μια περούκα από αληθινό, μαγικό χρυσάφι που θα φυτρώνει σαν κανονικό μαλλί μόλις ακουμπήσει το κεφάλι της Σιφ.
Πράγματι, ο Λόκι ταξίδεψε στους νάνους, οι οποίοι όχι μόνο έφτιαξαν τα χρυσά μαλλιά της Σιφ, αλλά δημιούργησαν επιπλέον άλλα δύο θαυμαστά δώρα για τους θεούς: το θρυλικό πλοίο Skíðblaðnir, το οποίο μπορούσε να διπλωθεί και να χωρέσει στην τσέπη σαν μαντήλι, και το ακόντισμα του Όντιν, το Gungnir.
Ο Λόκι, περήφανος και αλαζόνας από την επιτυχία του, συνάντησε τυχαία δύο άλλους αδελφούς νάνους, τον Μπροκ (Brokkr) και τον Έιτρι (Eitri, ή Σίντρι). Τους υποτίμησε ανοιχτά, λέγοντάς τους ότι οι γιοι του Ιβάλντι είναι οι μεγαλύτεροι τεχνίτες στον κόσμο και ότι οι ίδιοι ποτέ δεν θα μπορούσαν να κατασκευάσουν αντικείμενα εξίσου υπέροχα. Ο Μπροκ και ο Έιτρι θύγωσαν θανάσιμα. Τον προκάλεσαν σε στοίχημα, βάζοντας στο παιχνίδι ακόμα και τα ίδια τους τα κεφάλια. Ο Λόκι, σίγουρος για τη νίκη του, δέχτηκε.
Οι δύο νάνοι κατέβηκαν στο σκοτεινό τους εργαστήρι. Ο Έιτρι έβαλε στη φωτιά ένα δέρμα χοίρου και είπε στον αδελφό του, τον Μπροκ, να χειρίζεται συνεχώς τη φυσούνα και να μην σταματήσει ούτε στιγμή το φύσημα, ό,τι κι αν συμβεί, μέχρι να αφαιρέσει το αντικείμενο από τη φωτιά. Ο Λόκι, βλέποντας ότι οι νάνοι είχαν πιάσει δουλειά και φοβούμενος μήπως χάσει το στοίχημα (και το κεφάλι του), μεταμορφώθηκε σε μια μικρή, ενοχλητική μύγα (flúga).
Καθώς ο Μπροκ στεκόταν πάνω από το αμόνι και ο Έιτρι δούλευε το μέταλλο, η μύγα τρύπωσε στο εργαστήρι, πέταξε προς τον Μπροκ και τον τσίμπησε δυνατά στο χέρι. Ο Μπροκ όμως άντεξε τον πόνο, δεν σταμάτησε το φύσημα και από τη φωτιά βγήκε ο Gullinbursti, ένας κάπρος με χρυσό τρίχωμα που έλαμπε στο σκοτάδι και μπορούσε να τρέχει στον αέρα και στη θάλασσα πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλογο.
Στη συνέχεια, ο Έιτρι έβαλε στη φωτιά χρυσάφι και έδωσε πάλι εντολή στον Μπροκ να μη σταματήσει τη φυσούνα. Η μύγα-Λόκι επέστρεψε, πλησίασε αυτή τη φορά στο πρόσωπο του Μπροκ και τον τσίμπησε απευθείας στο βλέφαρο, τόσο δυνατά που το αίμα άρχισε να κυλάει και να του κλείνει το μάτι, εμποδίζοντάς τον να δει καθαρά. Παρά την τύφλωση και τον πόνο, ο Μπροκ άρπαξε με το ένα χέρι τη μύγα για να τη διώξει, αλλά συνέχισε να πιέζει τη φυσούνα με το άλλο. Όταν ο Έιτρι αφαίρεσε το αντικείμενο, αυτό ήταν το Draupnir, το μαγικό χρυσό δαχτυλίδι του Όντιν, από το οποίο κάθε ένατη νύχτα έσταζαν άλλα οκτώ πανομοιότυπα και ισξυρά δαχτυλίδια.
Τρίτος και τελευταίος στόχος ήταν το ατσάλι. Ο Έιτρι έβαλε σίδερο στη φωτιά και προειδοποίησε τον Μπροκ ότι αυτό το έργο ήταν το πιο δύσκολο και επικίνδυνο απ' όλα, και αν η φυσούνα σταματούσε έστω και για δευτερόλεπτο, η καταστροφή θα ήταν ανεπανόρθωτη. Η μύγα-Λόκι, αποφασισμένη να κερδίσει το στοίχημα με κάθε κόστος, περίμενε την κρίσιμη στιγμή. Καθώς ο Έιτρι δούλευε το μέταλλο, η μύγα πέταξε πάνω από τον Μπροκ και τον τσίμπησε με όλη της τη δύναμη ανάμεσα στα μάτια, βαθιά στο κέντρο του μετώπου. Το τσίμπημα ήταν τόσο τοξικό και δυνατό που το αίμα έτρεξε ποτάμι και τύφλωσε εντελώς τον Μπροκ, κάνοντάς τον να χάσει την ισορροπία του για ένα ελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου. Τα χέρια του χαλάρωσαν και η φυσούνα σταμάτησε για μια και μοναδική φορά.
Αυτή η ελάχιστη διακοπή ήταν αρκετή. Την ίδια στιγμή, ο Έιτρι τράβηξε το σφυρί από τη φωτιά. Εξαιτίας της διακοπής στον αέρα, η λαβή του Mjöllnir είχε βγει ελαττωματικά κοντή.
Παρά το ελάττωμα αυτό, όταν οι θεοί συγκεντρώθηκαν στο Άσγκαρντ για να κρίνουν τα δώρα, αποφάσισαν ομόφωνα ότι τα έργα του Μπροκ και του Έιτρι ήταν ανώτερα από οτιδήποτε άλλο. Το σφυρί του Θορ αναγνωρίστηκε ως το πιο ισχυρό και ακατανίκητο όπλο τους, καθώς είχε την ιδιότητα να μην αστοχεί ποτέ, να επιστρέφει πάντα στο χέρι του κατόχου του όταν το πετούσε, και να μικραίνει τόσο ώστε να μπορεί να κρυφτεί ακόμα και μέσα στα ρούχα. Ο Λόκι έχασε το στοίχημα, αλλά σώθηκε τελευταία στιγμή από την οργή των νάνων βρίσκοντας μια τυπική νομική δικαιολογία, αν και η τιμωρία του για τις πράξεις του εκείνης της ημέρας ήταν τελικά βαριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου