Η βροχή έπεφτε σιωπηλά πάνω στις γκρίζες στέγες της πόλης, πλένοντας τους άδειους δρόμους από τη σκόνη και τις αναμνήσεις. Ο Ιούλιος στεκόταν στο παράθυρο, κρατώντας ένα μισογέματο ποτήρι, κοιτάζοντας το σκοτάδι που κατάπινε το πάρκο απέναντι. Από το παλιό πικάπ στο βάθος του δωματίου, οι μελαγχολικές χορδές της κιθάρας και ο βαρύς, μονότονος ρυθμός των Sol Invictus έντυναν τη νύχτα.
«Europa in the rain...» ψιθύρισε, καθώς τα λόγια του Tony Wakeford μπλέκονταν με τον ήχο του νερού που χτυπούσε το τζάμι.
Όλα γύρω του έμοιαζαν με έναν κόσμο που είχε ήδη τελειώσει, αλλά κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να το ανακοινώσει. Οι παλιές ιδέες, οι μεγάλες υποσχέσεις, τα χαμόγελα που κάποτε έμοιαζαν αιώνια – όλα είχαν ξεθωριάσει, αφήνοντας πίσω τους μια γλυκόπικρη αίσθηση προδοσίας. Η πόλη έξω δεν ήταν πια μια ζωντανή πρωτεύουσα, αλλά ένα υγρό σκηνικό από χαμένα όνειρα και παλιές σημαίες που έλιωναν στη λάσπη.
Άφησε το ποτήρι στο τραπέζι και φόρεσε το βαρύ, μαύρο παλτό του. Δεν υπήρχε λόγος να μένει μέσα. Η μοναξιά στους τέσσερις τοίχους ήταν πιο πνιγηρή από την καταιγίδα.
Βγαίνοντας στον δρόμο, το κρύο νερό τον χτύπησε στο πρόσωπο. Περπατούσε χωρίς προορισμό, κάτω από το τρεμάμενο φως των φανοστατών που αντανακλούσε στις λακκούβες σαν σπασμένοι καθρέφτες. Οι δρόμοι ήταν έρημοι. Μόνο μερικές σκιές γλιστρούσαν βιαστικά στις γωνίες, σαν φαντάσματα ενός πολιτισμού που είχε κουραστεί από τον εαυτό του.
Στο μυαλό του γυρνούσαν οι στίχοι του τραγουδιού. Η βροχή δεν ήταν απλώς καιρός· ήταν μια τελετή κάθαρσης, ή ίσως, η τελική πτώση της αυλαίας. Μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά και η παρακμή βαδίζουν πάντα χέρι-χέρι, όπως ένα θλιμμένο βιολί που συνοδεύει μια στρατιωτική παρέλαση που έχει πια ξεχαστεί.
Έφτασε στη μεγάλη γέφυρα του ποταμού. Στάθηκε στην άκρη και κοίταξε το μαύρο νερό να κυλάει ορμητικά από κάτω. Εκείνη τη στιγμή, η βροχή δυνάμωσε, σβήνοντας τους ήχους της πόλης, αφήνοντας μόνο τον καθαρό, πρωτόγονο θόρυβο της φύσης.
Δεν ένιωθε θλίψη, ούτε φόβο. Μόνο μια βαθιά, κυνική γαλήνη. Όπως ακριβώς και η μουσική που είχε αφήσει να παίζει στο άδειο του δωμάτιο, κατάλαβε ότι μερικές φορές, το μόνο που μένει όρθιο όταν όλα γκρεμίζονται, είναι η αξιοπρέπεια του να στέκεσαι μόνος σου, κοιτάζοντας το σκοτάδι.
Γύρισε τον γιακά του παλτού του προς τα πάνω, χαμογέλασε πικρά στο κενό και συνέχισε να περπατά. Μέσα στη βροχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου