Ετικέτες

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

The Dubliners ,The Pogues

 Η θρυλική συνεργασία του 1987 ανάμεσα στους The Dubliners και τους The Pogues για το τραγούδι «The Irish Rover» αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές της ιρλανδικής μουσικής ιστορίας. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό ναυτικό τραγούδι (sea shanty) του 19ου αιώνα, το οποίο αφηγείται με

χιούμορ και υπερβολή την περιπετειώδη διαδρομή ενός φαντασμαγορικού πλοίου που σάλπαρε από το Κορκ για τη Νέα Υόρκη, πριν καταλήξει σε ένα τραγικό αλλά επικό ναυάγιο.Η συνάντηση των δύο συγκροτημάτων έγινε με αφορμή τον εορτασμό των 25 χρόνων των Dubliners, ενώνοντας την παλιά φρουρά της ιρλανδικής φολκ με τη νέα, οργισμένη γενιά του Celtic punk. Το αποτέλεσμα ήταν ένας εκρηκτικός ύμνος που κατέκτησε την 1η θέση στα τσαρτ της Ιρλανδίας και την 8η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μουσικά, το κομμάτι ξεχωρίζει από τον έντονο ρυθμό του, το μπάντζο, το ακορντεόν και το φλάουτο, αλλά κυρίως από τις αντίθετες ερμηνείες των δύο τραγουδιστών: τη βαθιά, στιβαρή και βραχνή φωνή του Ronnie Drew που εναλλάσσεται με την άγρια, ατίθαση και γεμάτη ενέργεια φωνή του Shane MacGowan.

ΑΦΗΓΗΣΗ


Στα μέσα του 19ου αιώνα, στο πολύβουο λιμάνι του Κορκ, επικρατούσε ένας πρωτοφανής αναβρασμός. Στις προβλήτες δέσποζε ένα πλοίο που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο: το θρυλικό Irish Rover. Ήταν ένα γιγαντιαίο καράβι με είκοσι επτά κατάρτια, φτιαγμένο από τα πιο ανθεκτικά ξύλα και έτοιμο να σκίσει τα κύματα του Ατλαντικού με προορισμό τη Νέα Υόρκη.

Το πλήρωμα που συγκεντρώθηκε στο κατάστρωμα ήταν μια αληθινή πινακοθήκη ιδιόρρυθμων χαρακτήρων. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο Μίκι Κόουλαν από το Κιλκένι, ένας άντρας με αστείρευτη δύναμη, ο ΜακΝάλτι με την ψηλή του κορμοστασιά, ο Μπάρνεϊ Φάρελ με τη μόνιμη λαχτάρα για γλέντι, αλλά και ο περίφημος σκύλος του ναύκληρου, ένας τεράστιος μαστίφος που κρατούσε συντροφιά στους ναύτες. Όλοι τους ήταν έτοιμοι για το μεγάλο ταξίδι, γεμάτοι προσδοκίες και διάθεση για περιπέτεια.

Οι πρώτες μέρες στον ωκεανό έμοιαζαν με γιορτή. Τα αμπάρια του πλοίου ήταν γεμάτα με ένα εξωφρενικό φορτίο που αψηφούσε κάθε λογική: εκατομμύρια σακιά με αλεύρι, πέτρες από αλάβαστρο, χιλιάδες βαρέλια με την καλύτερη ιρλανδική μπύρα, κομμάτια από κόκαλα φάλαινας, ακόμη και δέρματα από τυφλοπόντικες. Το ταξίδι κυλούσε με τραγούδια, πειράγματα και ιστορίες γύρω από τα βραδινά φανάρια.

Όμως ο Ατλαντικός έκρυβε το δικό του σκληρό πρόσωπο. Επτά μήνες μετά την αναχώρηση, μια τρομακτική καταιγίδα ξέσπασε στο μέσο του ωκεανού. Πυκνή ομίχλη σκέπασε τα πάντα και μανιασμένα κύματα άρχισαν να σφυροκοπούν το σκάφος. Η μία κακουχία διαδεχόταν την άλλη, και ένας μυστηριώδης πυρετός εξαπλώθηκε στο πλήρωμα. Ένας προς έναν, οι θαρραλέοι ναύτες άρχισαν να λυγίζουν από την αρρώστια και τη εξάντληση, μέχρι που στο τέλος έμειναν μόνο δύο επιζώντες: ο καπετάνιος και ο νεαρός αφηγητής της ιστορίας.

Πριν προλάβουν να συνέλθουν από το πλήγμα, μια ξαφνική δόνηση συγκλόνισε το καράβι. Το Irish Rover προσέκρουσε με ορμή πάνω σε έναν ύπουλο βράχο μέσα στην πυκνή ομίχλη. Το τεράστιο σκαρί ανατράπηκε, τα νερά πλημμύρισαν τα αμπάρια και το δοξασμένο πλοίο άρχισε να βυθίζεται στα παγωμένα κύματα.

Ο νεαρός ναύτης κατάφερε να σωθεί από θαύμα, μένοντας ο μοναδικός επιζών για να αφηγηθεί την ιστορία. Και έτσι, το ταξίδι του Irish Rover πέρασε στη σφαίρα του θρύλου — μια ιστορία για ένα πλοίο που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του, αλλά έμεινε ζωντανό για πάντα μέσα από το τραγούδι.

Σημ.


Στο τραγούδι, η διάρκεια των «επτά μηνών» είναι μέρος της χιουμοριστικής υπερβολής του στίχου!

Στην πραγματικότητα, τη δεκαετία του 1800 (τη χρονική περίοδο δηλαδή που τοποθετείται η ιστορία του τραγουδιού):

  • Με ιστιοφόρο: Ένα ταξίδι από την Ιρλανδία (ή την Ευρώπη) προς τη Νέα Υόρκη διαρκούσε συνήθως 4 έως 8 εβδομάδες (δηλαδή περίπου 1 με 2 μήνες), ανάλογα με τους ανέμους και τις καιρικές συνθήκες.

  • Με ατμόπλοιο (στα τέλη του 19ου αιώνα): Η διάρκεια έπεσε στις 10 έως 14 ημέρες.

  • Σήμερα: Με αεροπλάνο, η διαδρομή διαρκεί περίπου 7 έως 9 ώρες!

Οπότε, το γεγονός ότι το Irish Rover ταξίδευε για 7 ολόκληρους μήνες και βρισκόταν ακόμα στη μέση του Ατλαντικού δείχνει πόσο «εξωπραγματική» και διασκεδαστικά υπερβολική είναι η ιστορία της μπαλάντας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Dirty Old Town

  Λίγα τραγούδια στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής έχουν καταφέρει να συμπυκνώσουν με τόση μαεστρία την ωμή αλήθεια μιας βιομηχανικής πόλ...