Ακούγοντας τη Μουσική των Heilung
Όταν πατάς το play στο τραγούδι "Alfadhirhaiti" των Heilung, είναι σαν να μπαίνεις μέσα σε μια χρονομηχανή. Ο ρυθμός από τα τύμπανα μοιάζει με δυνατά βήματα στο δάσος και οι φωνές ακούγονται σαν αρχαία ξόρκια.Οι Heilung δεν λένε ένα συνηθισμένο τραγούδι. Με τη μουσική τους, φωνάζουν ένα-ένα τα ονόματα και τα μαγικά αντικείμενα ενός πολύ παλιού Θεού. Κάθε φορά που χτυπάει το τύμπανο, είναι σαν να ανοίγει ένα μεγάλο βιβλίο με παραμύθια.
Αν κλείσεις τα μάτια σου και ακούσεις τη μουσική, η ιστορία ξεκινά κάπως έτσι:
«Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο γεμάτο χιόνια και πυκνή ομίχλη...»
ΟΝΤΙΝ
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο κρυμμένο πίσω από την πυκνή ομίχλη και τους παγετώνες του Βορρά, υπήρχε ένας παράξενος και πανίσχυρος Άρχοντας. Οι άνθρωποι τον ψιθύριζαν με χίλια διαφορετικά ονόματα: τον έλεγαν Μασκοφόρο, Χλωμό Ταξιδιώτη, ακόμα και Θεό των Κρεμασμένων. Όμως το αληθινό του όνομα, αυτό που έκανε τα δέντρα στα δάση να ριγούν, ήταν Άλφαντιρ — ο Πατέρας των Πάντων.
Ο Άρχοντας αυτός δεν ήταν μόνος του. Είχε για συντροφιά πλάσματα μαγικά, που τον ακολουθούσαν σε κάθε του βήμα.
Στο πλευρό του περπατούσαν πάντα δύο μεγάλοι, άγριοι λύκοι, ο Γκέρι και ο Φρέκι, που τα ονόματά τους σήμαιναν «Άπληστος» και «Λαίμαργος». Όταν ο Πατέρας των Πάντων κάθονταν στον θρόνο του, οι λύκοι φώλιαζαν στα πόδια του, περιμένοντας να φάνε όλο το φαγητό που του πρόσφεραν, αφού ο ίδιος δεν έτρωγε ποτέ· ζούσε μόνο πίνοντας ιερό κρασί.
Ψηλά στον ουρανό, πάνω από τα κεφάλια τους, πέταγαν δύο κατάμαυροι κόρακες, ο Χούγκιν και ο Μούνιν — η Σκέψη και η Μνήμη. Κάθε χαράματα, ο Άλφαντιρ τους έστελνε να πετάξουν πάνω από ολόκληρο τον κόσμο. Εκείνοι γύριζαν το σούρουπο, κάθονταν στους ώμους του και του ψιθύριζαν στο αυτί όλα τα μυστικά που είχαν δει και είχαν ακούσει.
Όταν ο Άρχοντας αποφάσιζε να ταξιδέψει, δεν κάλπαζε με ένα συνηθισμένο άλογο. Ανέβαινε στην πλάτη του Σλέιπνιρ, ενός πελώριου, γκρίζου αλόγου που είχε οκτώ πόδια! Ο Σλέιπνιρ ήταν τόσο γρήγορος που μπορούσε να τρέξει πάνω στο νερό, να σχίσει τον αέρα και να μεταφέρει τον αναβάτη του ακόμα και στα πιο σκοτεινά βασίλεια των νεκρών.
Στο χέρι του, ο Πατέρας των Πάντων κρατούσε πάντα τη Γκούνγκνιρ, μια μαγική λόγχη σφυρηλατημένη από τους νάνους στα έγκατα της γης. Η λόγχη αυτή ήταν τόσο τέλεια ισορροπημένη που, μόλις ο Άρχοντας την εκτόξευε, δεν έχανε ποτέ, μα ποτέ, τον στόχο της, αφήνοντας πίσω της μια λάμψη σαν αστραπή στον ουρανό.
Και στο δάχτυλό του φορούσε το Ντράουπνιρ, ένα βαρύ, χρυσό δαχτυλίδι. Αυτό το δαχτυλίδι είχε μια παράξενη κατάρα —ή ευλογία: κάθε ένατη νύχτα, «έσταζε» και γεννούσε από το τίποτα άλλα οκτώ χρυσά δαχτυλίδια, ολόιδια και εξίσου πολύτιμα με το πρώτο, γεμίζοντας τα θησαυροφυλάκιά του με αμύθητα πλούτη.
Όμως, ο Άλφαντιρ δεν ήταν ένας τυπικός, χαρούμενος βασιλιάς των παραμυθιών. Ήταν ένας Θεός Τρομερός και Θυελλώδης. Για να κερδίσει όλη αυτή τη σοφία και να μάθει τα μυστικά των ρούνων, είχε θυσιάσει το ίδιο του το μάτι σε μια μαγική πηγή, και είχε κρεμαστεί ανάποδα από ένα ιερό δέντρο για εννέα ολόκληρες νύχτες, παλεύοντας με τους ανέμους.
Γι' αυτό, όποιος ταξιδιώτης έχανε τον δρόμο του στα δάση του Βορρά και άκουγε το ουρλιαχτό της λύκαινας ή τον θόρυβο μιας ξαφνικής καταιγίδας, ήξερε: ο Μονόφθαλμος Άρχοντας με τον μαλλιαρό μανδύα περνούσε από εκεί, παρέα με τους λύκους, τους κόρακες και το οκτάποδο άλογό του, γράφοντας τις δικές του ατελείωτες, σκοτεινές ιστορίες.
Τα Ονόματα του Πατέρα των Πάντων
Στάζει το χρυσό δαχτυλίδι στο σκοτάδι,
ο Άπληστος και ο Λαίμαργος παραμονεύουν,
καλπάζει το οκτάποδο άλογο στον άνεμο,
και η τρεμάμενη λόγχη σημαδεύει τον ουρανό.
Χαίρε, Χαίρε, Χαίρε! Στη λόγχη αυτή αφιερώνομαι,
μια κραυγή λύκαινας σκίζει τη σιωπή,
αντηχεί η φωνή μου στα πέρατα του κόσμου.
Η Σκέψη και η Μνήμη πετούν ψηλά,
και Αυτός ονομάζεται Πατέρας των Πάντων.
Είναι ο Μέγας Σοφός, ο Σοφός Άρχοντας,
ο Αγωνιστής που μιλά με τη γλώσσα των λύκων.
Είναι ο Ευπρόσδεκτος, ο Χλωμός Ταξιδιώτης,
ο Άρχοντας των Ευχών, αυτός που ξεσηκώνει τα πλήθη.
Ο Αρχηγός με τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά,
ο Μασκοφόρος που κρατά το μαγικό ραβδί.
Ο Δοξασμένος Άρχοντας, ο Θεός των Κρεμασμένων.
Αυτός που φέρνει την ομίχλη, αυτός που δίνει τη λύση,
ο Πατέρας του Γιούλ, ο Ύψιστος των Ύψιστων.
Ο αναβάτης που επιτίθεται, ο Πατέρας της Νίκης.
Ο Μονόφθαλμος Θεός με την ασπίδα,
εκείνος με το αστραφτερό βλέμμα που ταράζει τις μάχες.
Ο Ηγέτης του πλήθους, ο Γνώστης των μυστικών.
Αυτός που φορά τον άγριο, μαλλιαρό μανδύα,
ο Φύλακας της μυστικότητας,
ο Τρομερός και ο Θυελλώδης Θεός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου